Wat was de Hondsbossche Zeewering toch een werelddijk

Het is nu bijna niet meer voor te stellen als je bovenop de zandduinen tussen Petten en Camperduin staat. Maar nog niet zo lang geleden lag hier de Hondsbossche Zeewering; een dijk van wereldformaat. Over een lente van maar liefst 5,5 km strekte het imposante dijklichaam zich uit. Het was een opmerkelijk landschap van beton en asfalt, dat alle zintuigen prikkelde. Voor fotografen was de Hondsbossche Zeewering een dankbaar onderwerp. Het was niet moeilijk om lijnen te vinden in dit strakke, door mensen gebouwde landschap. Vogelliefhebbers hadden hun blik voornamelijk gericht op de strekdammen. Grote groepen steenlopers, scholeksters en meeuwen struinden over de met mosselen en wieren bedekte keien, op zoek naar een lekker maaltje. Wie zelf tijdens laagwater de glibberige dammen op durfde, kon zich vergapen aan de zeesterren en anemonen in de poeltjes met achtergebleven zeewater. De dijk van toen is inmiddels onder een dikke zandlaag bedekt. Het is wachten op de nieuwe natuur die zich gaat ontwikkelen op het verse zand. De herinneringen laten zich echter minder snel vervangen. Ik mis de dijk!

8 februari 2013 – 12: 27 uur  | Nikon D800E, Nikon AF-S 14-24mm f/2.8G ED, f/22 en 1/50 sec. bij ISO 100 en -0.1LW